Kijk eens om je heen in jouw woon- en werkomgeving of op de sportvereniging. Heeft jouw buurt al voldoende AED's? Zorg er samen voor dat jullie omgeving hartveilig is.
Kijk eens om je heen in jouw woon- en werkomgeving of op de sportvereniging. Heeft jouw buurt al voldoende AED's? Zorg er samen voor dat jullie omgeving hartveilig is. (Foto: Paul Broers)

Als ik ooit hulp nodig heb…

Cees Romijn

"Spannend?" vraagt de interventiecardioloog mij vlak voor hij een katheterisatie bij mij gaat uitvoeren. "Spannend? Ja? Nou, vinden wij ook hoor, want we weten niet wat we zullen aantreffen. Via je polsslagader zullen we een buisje aanbrengen. Door die buis wordt door je ader een katheter richting je kransslagader opgevoerd. Door het inspuiten van contrastvloeistof kunnen we op een scherm alle aders in je hart zichtbaar maken. Dan pas kunnen we zien waar de bloedtoevoer stokt. Op basis daarvan besluiten we hoe we dat gaan oplossen. Dat kan zijn dotteren en eventueel stents plaatsen. Het slechtste geval moet je een hartoperatie ondergaan!"

Ik leef al meer dan een jaar in bonustijd

Even later kijk ik op een monitor mee hoe mijn eigen hart functioneert. Een wonderlijke maar pijnloze ervaring. Het enige wat gevoelig was is de prik voor de verdoving in je pols en tijdens de behandeling en wat onbestemd gevoel in mijn borst. Tijdens de katheterisatie hoor ik: We gaan je dotteren en stents zetten. En dat gaat allemaal via je pols gebeuren. Binnen de kortste keren lig ik na de operatie weer in mijn bed op intensive care.

Wat er 's middags gebeurde

Het is maandag 11 juni 2018. Ik loop mijn dagelijkse rondje van zo'n zeven kilometer. Eerst door de polder naar de vroegere molen van Nieuwkoop en daarna via het fietspad achter het Zuideinde weer terug naar huis. Ik ben de kaasboerderij van Verhaar voorbij en loop op de Achttienkavels naar de molen. Ik voel me niet top. Het lopen gaat me niet makkelijk af. Ik heb wat last van mijn maag. Het zit me niet lekker. Zeker iets verkeerds gegeten. Maar de last blijft en ik krijg gaande weg ook pijn in mijn schouders en er is een soort vreemde onrust. Ik word wat misselijk. Shit, geen mobiele telefoon bij mij. Als ik straks bij het Zuideinde ben ga ik deze keer maar langs de huizen lopen, dus niet via het fietspad. Als ik hulp nodig heb… Dit soort gedachten heb ik daarvoor nooit gehad. Op moreel ben ik thuis gekomen, hoe dat weet ik niet meer precies. Mijn vrouw is even boodschappen doen. Ik plof met een glas water op de bank. Ik transpireer als een otter. De pijn wil maar niet zakken. Mijn vrouw komt binnen en belt ogenblikkelijk de huisarts. Die hoort het verhaal aan en stuurt direct een ambulance naar mijn huis. Die staat binnen een kwartier voor de deur en ik word snel bekabeld en aan de hartmonitor aangesloten. Ook is een huisarts in opleiding binnen gestormd. Hij bestudeert snel de gemaakte elektrocardiogram (ECG). Snel naar een ziekenhuis. De ambulancebroeder moet even kijken waar ik welkom ben. Na wat overleg wordt het LUMC in Leiden. Ziekenhuisopname.

Tijdens het vervoer naar het LUMC begint de ambulanceverpleger al om allerlei gegevens van mij los te peuteren. Deels via de aangesloten apparatuur en deels door het stellen van vragen. Het wordt me duidelijk dat ik zeer nauwlettend in de gaten wordt gehouden. Zuurstofgehalte en bloeddruk meten. Controlevragen stellen. Een spray onder de tong. Het geeft mij allemaal een geruststellend gevoel dat Ik in goede handen ben. In het LUMC verhuis ik direct naar de intensive care van de afdeling Cardiologie. Daar word ik opgenomen en aan een infuus en de monitoren gelegd. Mijn vrouw is ook gearriveerd en ook mijn beide zonen met aanhang komen geschrokken aan mijn bed. Tegen de avond hoor ik van een cardioloog dat er bepaalde enzymen in mijn bloed zijn aangetroffen die er op duiden dat ik een hartaanval heb gehad.

EHealth via The BOX

Binnen twee dagen ben ik weet thuis. Met een enorme doos en een boel emoties en ervaringen. De doos heet The BOX! Een specialistisch verpleegkundige heeft mij gevraagd om mee te doen met een proef die wordt gehouden door het Hart/Longcentrum van het LUMC. Het is een begeleiding op afstand met behulp van digitale gegevensuitwisseling. Via mijn iPad ga ik gegevens doorsturen naar het LUMC. Daarmee kunnen ze op afstand controleren hoe het gaat. In The BOX zit een elektronische horloge die per dag al mijn bewegingen registreert, een elektronische weegschaal, een bloeddrukmeter en een apparaatje waarmee je zelf een eenvoudig hartfilmpje kunt maken. Als je na je behandeling uit het LUMC vertrekt dat heb je een brief meegekregen met vier afspraken binnen een jaar. Ze zijn verdeeld in twee afspraken via een beeldverbinding en twee afspraken in het LUMC. Een jaar lang zal ik een keer per dag allerlei metingen uitvoeren en deze gegevens elektronisch doorgeven aan het LUMC. Zij controleren de gegevens en geven, waar nodig, telefonisch of via een beeldverbinding adviezen. Het leuke van het meedoen aan zo'n proef is dat je ook zelf de vinger aan de pols houdt. Het geeft een goed gevoel te weten dat men over je schouder meekijkt en je op afstand in de gaten houdt. Wil je op een ander moment van de dag gaan meten? Nu kunnen we niet zien wat het effect van de medicijnen is. Hierdoor voel je je tijdens het revalidatieproces niet alleen. Je weet dat je eventuele klachten direct elektronisch door kunt geven en dat men per ommegaande reageert. In één woord: super.

Revalidatie

Het revalidatieproces duurt alles bij elkaar één jaar. In het Rijnlands Revalidatie Centrum (het huidige Basalt) in Leiden hebben de professionals drie maanden hard gewerkt om mij weer op de rails te zetten. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. Er waren individuele en groepsgesprekken. Stap voor stap worden de oefeningen opgevoerd. Eerst in het krachthonk en later ook in het zwembad. Ook thuis heb ik de activiteiten stapsgewijs weer opgevoerd. Alle resultaten qua inspanning en beweging worden door het horloge geregistreerd en dagelijks verstuurd naar het LUMC.

Bonustijd

Na een jaar is er nog een uitvoerige check en daarna wordt de begeleiding door het LUMC beëindigd. Ik heb geluk gehad en heb geen waarneembare restschade aan mijn hart. In een jaar heb ik 3,6 miljoen stappen gelopen, omgerekend 2.965 kilometer. Mijn horloge en iPad hebben dat keurig bijgehouden. Ik zwem ook weer vier ochtenden in de week. Ik leef al meer dan een jaar in bonustijd.

Snel handelen

Paul Broers, ambulanceverpleegkundige in Alphen aan den Rijn en omstreken: "Wij maken inderdaad meteen ter plaatse een ECG en hebben daarna overleg met de cardioloog van het LUMC die vervolgens besluit of de patiënt op grond van het ECG en het zogenaamde klinische beeld, kan komen voor de dotterbehandeling. In de acute fase scheelt het niet alleen veel tijd maar ook schade aan de hartspier als dit proces direct, zonder tussenkomst van een huisarts of SEH/EHH, in gang kan worden gezet. Iemand kan op deze manier soms binnen een uur geholpen en gedotterd zijn en daardoor daarna nog jarenlang een goede kwaliteit van functioneren behouden."

Meer berichten