Logo gouwekoerier.nl


Foto: Helga Boudestein

Moestuinmanie

Moestuinieren. Je houdt ervan of je hebt er niks mee, volgens mij zit er weinig tussen. De één trekt het liefst zijn kroten van de plank in de supermarkt, de ander wordt zielsgelukkig als ze onder het loof het kopje van de biet gewaar wordt.

Tot die laatste categorie behoor ik. Mijn man moet lijdzaam toezien hoe steeds meer van onze tuin wordt ingenomen door nietszeggende sprietjes met naamlabels ervoor gestoken. Hij moet uitkijken waar hij schoffelt en mag niet spuiten tegen ongedierte... want dat vinden de groenteplantjes niet lekker. Als een moederkloek waak ik over mijn groene gewasjes. Wat is nou eigenlijk die aantrekkingskracht tot het kweken van eigen groenten?

Ik kan uiteraard alleen voor mezelf spreken, maar het is mooi om wat je zelf in de aarde stopt, te zien groeien en dat je dit uiteindelijk op je bord kan leggen om op te eten; het geeft me een gek soort oergevoel.


Daarnaast vind ik het wel nuttig dat onze dochter weet welke groenten als knol uit de grond komen en welke als vruchtgewas aan een plant geboren worden. Dat courgettes dus van de grond geraapt moeten worden onder enorme bladeren vandaan met jeukende stekels. Eigenlijk vind ik het vooral belangrijk dat ze snapt dat er moeite voor moet worden gedaan. Dat eten niet zomaar op je bord belandt, maar dat er mensen zijn die iets in de grond moeten stoppen en dit aandacht, tijd en expertise geven, voordat wij de krop of kool bij de groenteboer of supermarkt in onze boodschappentas kunnen doen.

Toen een bekende grootgrutter enige jaren geleden met het uitgeven van moestuinzaadjes en bakjes begon, ontstond er een ware hype op het verzamelen van zoveel mogelijk verschillende soorten plantjes. Moeders hoorde ik mopperen dat hun vensterbanken in beslag werden genomen door zompige bruine bakjes. Tegenwoordig lijkt het esthetische aspect het onderspit te mogen delven en worden de minimoestuintjes getolereerd. Je kan dit toch ook onmogelijk verkeerd vinden!


Hoe mooi is het dat je kind 's ochtends enthousiast het ontkiemende zaadje zo ongeveer de grond uit kijkt. Als dit dan eindelijk gebeurt, dan is het trouwens wel handig om datzelfde enthousiasme wat te temperen, anders liggen er allemaal ongewortelde hoopjes aarde in je tuin... Want een sprietje is nog geen plant.

Dus wanneer je voor de 28e keer de natte bruine ruimtevreters in je handen hebt, bedenk dan dat het tijdelijk is en dat je kroos hiermee iets leert: Groenten hebben tijd en aandacht nodig, net als hun kleine kwekertjes trouwens.

2 reacties
Meer berichten


Shopbox