Logo gouwekoerier.nl

Lopen

Foto: Ellen van Dilst

Column door Ellen van Dilst

Ik ben een hardloper. Ik zal het maar eerlijk bekennen: ik ben een van die 2,5 miljoen mensen die een paar keer per week in een veel te strakke broek en met een rood hoofd over 's Neerlands wegen rent en daarvan geniet. Het fijne van hardlopen is dat je het kunt doen waar en wanneer het jou uitkomt. Schoenen aan, voordeur uit.

Toen mijn voordeur in de stad stond, was de keuze van een route tamelijk beperkt. Aan het einde van de straat rechts was een stadspark. Het was niet groot, maar je kunt tenslotte ook twee keer (of drie of vier keer) het park rond om aan je kilometers te komen. Op zondag was het echter slalommen tussen de barbecues en de kratten bier en moest je regelmatig duiken voor een frisbee die de weg kwijt was of springen om een bal te ontwijken. Een uitstekende training, dat wel.

Het alternatief was filelopen langs het nabijgelegen kanaal: langs de linkeroever heen, rechteroever terug (of andersom). Een drukke hardlooproute tot een uur of zes 's avonds, want dan kwamen de dames van lichte zeden afwerken. Het was erg overzichtelijk, dat wel. Dus toen ik in het dorp ging wonen, moest ik ook mijn hardloopweg weer vinden. De rondjes hier blijken vierkant, je hebt altijd tegenwind en je komt niemand tegen. Dat waren de voorlopige conclusies na mijn eerste looprondjes. Pardon: vierkantjes.

Omdat mijn vriend, voor wie ik de stad heb verlaten, geen hardloper is, kan hij mij niet inwijden in de lokale hardloopgeheimen. Ik besloot daarom mee te doen aan de Polderloop, zeg maar het plaatselijke vierkantje om de kerk. Wachtend bij de start kwam ik een bekende tegen. "Ik zie dat je niet alleen voor de liefde naar het dorp bent gekomen," zei hij.


Na afloop moest ik hem toch ongelijk geven. De liefde heeft zich namelijk uitgebreid naar deze prachtige omgeving die ook bij zo'n drukke Polderloop stil is. Laat mij hier maar genietend mijn vierkantjes rennen. Met tegenwind, dat wel.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox