Logo gouwekoerier.nl


Foto: Ellen van Dilst

Langsgekomen

Column door Ellen van Dilst

Sinds ik in het dorp woon, wil iedereen bij me langskomen. Ze willen met eigen ogen zien waar ik woon, met wie ik woon en wat ik er in vredesnaam doe. Het is voor alle partijen even wennen. In de stad kwam namelijk niemand bij me langs. Mijn huis was een plek waar ik kon slapen, tandenpoetsen, op de bank hangen en douchen na het hardlopen. Het was de plek waar ik mezelf kon opbergen als ik klaar was in de buitenwereld. Mensen ontmoeten deed ik elders. Op mijn werk, in het park en vooral: in de stad. Koffiedrinken met een vriendin: in de stad. Samen met mijn dochter lunchen: in de stad. Naar een museum, een concert, de film, afijn: you get the picture.

Met vrienden afspreken is anders geworden nu ik in het dorp woon. Ze willen bij me langskomen, thuis. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk helemaal niet weet hoe dat moet als er mensen langs komen. De eerste die kwam, kreeg pas na een uur iets te drinken. Met de tweede wilde ik, zoals gebruikelijk, ergens gaan lunchen. Geen goed idee, want waar kan dat? En wat is er open op een doordeweekse dag? Gelukkig was de Albert Heijn open, zodat we thuis wat broodjes met kaas konden eten.

Ook mijn vrienden moeten wennen. Een vriendin stond een kwartier voor de voordeur, op zoek naar een manier om haar komst te melden. Dat we een deurbel voor dat doel hebben, was niet in haar opgekomen. Normaal gesproken appen we dat soort informatie. Een andere vriendin vond dat ze een kadootje mee moest brengen, als een soort toegangsbewijs. En omdat ik 'buiten' woon, nam ze iets passends mee, dacht ze. Sindsdien hebben we een enorme struik in een pot die bij elk zuchtje wind omvalt. Wel heel lief bedoeld.

Even begon ik te vrezen dat de stroom langskomers nooit meer zou stoppen. Mijn leven was al grondig veranderd door in een dorp te gaan wonen en een huis met een man te delen. Moest ik nu ook nog elke week gaan stofzuigen en de wc schoonmaken omdat er weer iemand langs zou komen? Maar toen kwam mijn zus. Ze keek en oordeelde dat het goed was. "Zo", zei ze, "nu weet ik in elk geval waar je bent."
Ik spreek nu weer gewoon in de stad af. Sommige dingen moet je niet veranderen.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox