Logo gouwekoerier.nl


Foto: Ellen ten Dilst

Geketend en gekooid tot aan zijn dood

Het is 1972. Ton Huisman bezoekt een promotiebijeenkomst van de Christadelphians (een Engels kerkgenootschap) in Den Haag. Zijn oog valt op een zwaar gehandicapte man in een rolstoel, een opvallende verschijning in het gezelschap. Ze maken kennis en vrijwel meteen is een klik. Een hechte vriendschap voor het leven ontstaat daar, in dat kerkzaaltje.

Hazerswoude-Dorp - Op het eerste gezicht lijken ze niet veel gemeen te hebben. Het lichaam van Piet heeft bij zijn geboorte behoorlijk wat schade opgelopen en hij leidt een leven in afhankelijkheid. Hij heeft bij vrijwel alles assistentie nodig, zit gekluisterd in een rolstoel en woont in het Zeehospitium in Katwijk. Ton daarentegen is dan een jonge zelfstandige man met een onafhankelijke geest.

Maar Piet en Ton herkennen elkaar in hun lijden. Ook het leven van Ton is verre van eenvoudig. Door zijn psychische gesteldheid blijft hij regelmatig in een gesloten instelling en gebruikt hij noodgedwongen een aanzienlijke hoeveelheid medicijnen. Hij zit, naar eigen omschrijving, in een chemische gevangenis.

Het is voor Ton niet altijd gemakkelijk om vanuit Hazerswoude Piet in Katwijk te bezoeken, maar hij doet wat hij kan. Aanvankelijk onderneemt hij één keer per maand de reis, maar na verloop van tijd bezoekt hij hem wekelijks. Soms praten ze uitgebreid over van alles, ondanks Piets spraakmoeilijkheden begrijpt Ton hem goed. Op andere momenten is Ton op de achtergrond aanwezig, helpt met klusjes of ondersteunt Piet waar nodig. Piet verrijkt het leven van Ton met zijn relativeringsvermogen en humor. Door Piet leert Ton wat milder te zijn over zijn eigen levenslot. En hij leert goed schaken.

Op het levenspad van Ton staan veel obstakels en in de loop der jaren zorgen die ervoor dat de vriendschap verwaterd. Een aantal jaren lukt het hem nauwelijks om Piet te bezoeken. Maar nooit hoort Ton verwijten over zijn afwezigheid. De vriendschapsband blijft sterk tot aan het einde. Twee jaar geleden is Piet helaas overleden.

Ton heeft veel respect voor de levenshouding van Piet: altijd vrolijk en optimistisch. En om Piet te eren en in de zon te zetten die hij zelf was voor zijn omgeving, doet Ton waar hij goed in is. Hij maakt een monumentje voor Piet in de vorm van een boekje, getiteld 'Mijn gehandicapte vriend Piet'.

Geketend in zichzelf

gekooid tot aan zijn dood,

heb ik vaker wat aan hem

dan hij aan mij.
(fragment uit het gedicht
'Voor Piet, van Ton')

Ton heeft een groot aantal publicaties gemaakt, met name dichtbundels en locale geschiedkundige artikelen. Deze zijn voor het grootste gedeelte in eigen beheer uitgegeven. Zo ook het boekje over Piet.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox