Logo gouwekoerier.nl


Jan en Corrie zijn opgegroeid in de crisistijd. "Ach, je leerde wel met geld omgaan. Als je voor je verjaardag een dubbeltje kreeg, kon je een dag lang een step huren. Niemand had wat. En dat schrale gedoe is misschien wel goed. Kijk maar hoe oud we zijn geworden." FOTO: Ellen van Dilst
Jan en Corrie zijn opgegroeid in de crisistijd. "Ach, je leerde wel met geld omgaan. Als je voor je verjaardag een dubbeltje kreeg, kon je een dag lang een step huren. Niemand had wat. En dat schrale gedoe is misschien wel goed. Kijk maar hoe oud we zijn geworden." FOTO: Ellen van Dilst (Foto: Ellen van Dilst)

'Er is geen later, er is alleen maar nu'

Corrie Treffers en Jan van Horzen ontmoetten elkaar in 1952 bij een voetbalwedstrijd. Zij een jonge verpleegster uit Waddinxveen en hij boomkweker en oorlogsveteraan uit Boskoop.

Corrie was in 1949, op haar 17e, de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige ingegaan in het psychiatrisch ziekenhuis in Oegstgeest. Ze zat er intern en had een leuke tijd ondanks de soms moeilijke situaties waar ze in haar werk mee te maken kreeg. "Iedereen die er werkte was jong en vrijgezel. Het was reuze gezellig", vertelt Corrie. "Na werktijd lachten we alle problemen gemakkelijk van ons af. We hadden nog geen zorgen om een gezin."

Het was geen toeval dat iedereen vrijgezel was. Toentertijd werd een vrouw ontslagen als ambtenaar wanneer ze ging trouwen. Corrie werd huisvrouw na haar huwelijk met Jan in 1957, maar verveelde zich geen moment.
"Ik had zat om handen. Ik vond het harder werken dan toen in het ziekenhuis. Je moet niet vergeten, er waren nog geen apparaten, geen wasmachine of droger. En eten klaar maken was veel werk. Je was, denk ik, zindelijker toen dan mensen nu zijn. Maar ik was ook gemakkelijk, hoor. Alles kon. Ik had een keer de ketel met wasgoed opstaan om te gaan wassen, toen Jan thuiskwam. Kom, zei die, pak wat spullen, dan gaan we naar het strand. Vuur onder de ketel uitgezet en we gingen. Nooit gedacht dat we beter later konden gaan. Er is geen later, er is alleen nu."

De vader van Jan had zijn hele leven voor een baas in de tuin gewerkt. Jan wilde meer. "Ik was een bijzondere. Ik had bij mijn vader gezien dat voor een baas werken niet veel oplevert. Dus heb ik hard gewerkt en alles opzijgezet om stukje bij beetje een eigen boomkwekerij op te zetten. Op een gegeven moment was de kwekerij groot genoeg en werd ik eigen baas."

Bij hun huwelijksjubileum kunnen ze terugblikken op een rijk leven. Er zijn zoveel verhalen te vertellen. Over Indonesië bijvoorbeeld, waar Jan na de oorlog als dienstplichtig militair is geweest. Het was een intensieve periode die veel indruk op hem maakte. Bij hun 25-jarig huwelijk is Jan met Corrie en de kinderen voor het eerst teruggegaan. Daarna hebben ze samen vaak overwinterd op Bali, als het rustig was op de kwekerij.

Of over die begintijd van hun huwelijk. Corrie had 50 gulden huishoudgeld gekregen, een heel bedrag vond ze en dus kon er wel een biefstukje af. Toen de kolenboer de antraciet had afgeleverd en zijn geld wilde, antwoordde Corrie: "Dat zal ik aan mijn man vragen." Pas later begreep ze waarom ze zoveel huishoudgeld had gekregen…

1 reactie
Meer berichten