Logo gouwekoerier.nl


Foto: Helga Boudestein

Vallen en opstaan

MIjn relatiegeschenk wordt volgende maand vier. Hoogste tijd voor zijn eerste fiets. Het is een hele mooie rode Paw Patrol fiets geworden en de eerste trotse rondjes door de straat zijn een feit. Door dit heuglijke feit gingen mijn vriend en ik nadenken wanneer wij voor het eerst gingen fietsen.

Mijn eerste fiets met zijwieltjes kan ik me nog vaag herinneren. Wat ik nog wel heel goed weet zijn de tientallen keren dat mijn vader en moeder achter mijn fiets aan hebben gerend voordat ik los durfde te fietsen. Ook weet ik nog dat ik zelf naar mijn kleuterschool mocht fietsen. Zelf oversteken bij Pos aan de Puttelaan... dat kon toen nog.

Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat mijn broer een BMX-fiets had. Wat vond ik die mooi! Elke kans die ik kreeg ging ik er op de BMX van door. Tot ik op een dag onderuit ging op het pleintje bij het Pastoor Daalmansplantsoen. De tegels waren daar altijd een beetje mossig, daar kon je heel stoer op slippen.



En toen ging het fout. Gelukkig had ik als echte crosser mijn winterhandschoenen aangedaan, daarmee kon ik het bloeden van mijn kin nog enigszins tegenhouden. Bij thuiskomst schrok mijn moeder zich uiteraard wild! Snel achterop de fiets naar het Noordeinde waar Dokter Leeuwenburgh wel even wilde kijken. Gat in mijn kin, maar gelukkig kon het geplakt worden. De BMX heb ik nooit meer aangeraakt, het litteken heb ik nog steeds.

Dat een ongeluk in een klein hoekje zit is mij sinds die dag nog regelmatig gezegd. "Jij hebt ook altijd wat", hoorde ik vroeger regelmatig. Zelfs in Zurich kreeg ik het twee weken geleden voor elkaar! Ene moment niets aan de hand, volgende moment viel ik bijna flauw van de pijn. Enkelbanden gescheurd! Mijn relatiegeschenk is daar ook een kei in, van niets aan de hand tot een flinke bult of blauwe plek. Nu maar hopen dat hij met zijn nieuwe fiets geen ongelukjes gaat maken.

reageer als eerste
Meer berichten