Logo gouwekoerier.nl


Desiree van Tol
Desiree van Tol (Foto: Morvenna Goudkade)

'Ik wil graag mensen helpen'

Rosarium Gesprekken deel 155

Ze helpt graag mensen en wil hen af en toe in het zonnetje zetten. Dus nam Desiree van Tol (47), contact op met de redactie van deze krant om iemand aan te melden voor de Rosarium Gesprekken. De persoon in kwestie vond dat toch iets te veel eer en vervolgens werd Desiree zelf uitgenodigd. Dit tot grote verbazing van de Boskoopse, die weliswaar sinds vier jaar in Waddinxveen woont, maar in haar hart nog steeds Boskoopse is. Wij gingen in gesprek met Desiree, over de dansmariekes van vroeger tot haar Spaanse droom voor later.

BOSKOOP/WADDINXVEEN – "Maar ik ben helemaal niet interessant," zo reageerde Desiree, toen haar werd gevraagd of ze zélf wilde meedoen aan de Rosarium Gesprekken. "Ik leef gewoon met de mensen om me heen, niets bijzonders." Er was enige overtuigingskracht voor nodig, maar toen stemde ze toch in.

Desiree is geboren en getogen in Boskoop. Ze was een verlegen kind, vertelt ze, maar wel heel sociaal. "Op mijn negende werd ik lid van de Dansmariekes van de Krooshappers, dat heb ik jarenlang gedaan tot mijn achttiende. We oefenden elke week met elkaar, achter de Rozenburcht, waar het carnaval toen werd gehouden. " Ze vervolgt: "Ik ben begonnen als Donderkopje en later kwam ik bij de Spetters, dat was heel wat, haha."

Carnaval

Desiree trouwde jong, rond haar negentiende. Er kwamen twee kinderen, Sanne en Bart. Het huwelijk hield helaas geen stand. Het carnaval, waar ze altijd met plezier naar toe ging, was ook op de achtergrond geraakt.: "Mijn toenmalige man hield er niet zo van. Mijn huidige vriend wél, hij is Brabander en we hebben al drie keer carnaval gevierd in het zuiden." Met een knipoog: "Ik heb de Krooshappers ingeruild voor Tullepetaon, zo heet het carnaval in Roosendaal."

Na haar scheiding wilde Desiree weer aan het werk. "Ik heb toen tien jaar als administratief medewerkster bij een administratiekantoor in Boskoop gewerkt. Het was een fijne tijd."

Toen haar baan vanwege de recessie wegviel, stond ze voor de keuze: wat nu?

"Al was ik net veertig, ik was voor veel banen al te oud. Maar ik wilde wel heel graag iets doen. Toen ben ik mensen gaan helpen, eerst met hun administratie, en dat breidde uit tot allerlei hulp. Ik help gezinnen, echtparen en alleenstaanden met van alles, verzorging, begeleiding, huishoudelijke hulp. "

Desiree vindt het heerlijk werk. "Ik ben echt deel uit gaan maken van die gezinnen, ben gewoon van die mensen gaan houden. Het is soms moeilijk, er is verdriet, overlijden, ziekte, dementie, dat neem ik ook mee naar huis."

Toeval

Haar nieuwe partner vond ze eigenlijk bij toeval. "Ik was gescheiden en vond het best moeilijk om het in mijn eentje te runnen allemaal. Toen ik dat een keer vertelde aan een collega op het werk, zei die: "je moet Sjors eens bellen, die heeft het ook meegemaakt en dat kunnen jullie ervaringen uitwisselen."

Desiree dacht, waarom niet, en belde Sjors. "Hij woonde in Brabant, we hadden een leuk gesprek. We gingen vaker bellen en op een keer zei hij: zal ik eens jouw kant op komen? Dan drinken we samen koffie." Lachend: "Hij is gekomen, hij heeft koffie gedronken en hij is niet meer weggegaan."

Spanje

Ze heeft een droom voor later, vertelt ze. "Mijn droom ligt in Spanje." Ze vertelt over het dorpje La Mata, waar ze later met Sjors vaak hoopt te verblijven. "Mijn ouders kwamen er al, die gingen er overwinteren. Na het overlijden van mijn vader is hij daar uitgestrooid. Sjors heeft daar afscheid genomen van zijn moeder. We hebben er veel herinneringen, mooie en verdrietige. Later willen we daar vaak zijn. Maar later pas, hè, we zijn er nu nog een beetje te jong voor."

reageer als eerste
Meer berichten